திருவாய்மொழி மூன்றாம் பத்து

நம்மாழ்வார்

 

 

3ஆம் பத்து 8 ஆம் திருவாய்மொழி

3090

முடியானே. மூவுலகும் தொழுதேத் தும்சீர்

அடியானே ஆழ்கடலைக் கடைந்தாய். புள்ளூர்

கொடியானே கொண்டல்வண் ணா.அண்டத் துமபரில்

நெடியானே. என்று கிடக்குமென் நெஞ்சமே. (2) 3.8.1

 

3091

நெஞ்சமே. நீள்நக ராக இருந்தவென்

தஞ்சனே தண்ணிலங் கைக்கிறை யைச்செற்ற

நஞ்சனே ஞாலங்கொள் வான்குற ளாகிய

வஞ்சனே என்னுமெப் போதுமென் வாசகமே. 3.8.2

 

3092

வாசகமே ஏத்த அருள்செய்யும் வானவர்தம்

நாயகனே நாளிளந் திங்களைக் கோள்விடுத்து

வேயகம் பால்வெண்ணெய் தொடுவுண்ட ஆனாயர்

தாயவனே என்று தடவுமென் கைகளே. 3.8.3

 

3093

கைகளால் ஆரத் தொழுது தொழுதுன்னை

வைகலும் மாத்திரைப் போதுமோர் வீடின்றி

பைகொள் பாம்பேறி உறைபர னேஉன்னை

மெய்கொள்ளக் காண விரும்புமென் கண்களே. 3.8.4

 

3094

கண்களால் காண வருங்கொலைன் றாசையால்

மண்கொண்ட வாமனன் ஏற மகிழ்ந்துசெல்

பண்கொண்ட புள்ளின் சிறகொலி பாவித்து

திண்கொள்ள ஓர்க்கும் கிடந்தென் செவிகளே. 3.8.5

 

3095

செவிகளால் ஆரநின் கீர்த்திக் கனியென்னும்

கவிகளே காலப்பண் தேனுறைப் பத்துற்று

புவியின்மேல் பொன்னெடுஞ் சக்கரத் துன்னையே

அவிவின்றி யாதரிக் கும்என தாவியே. 3.8.6

 

3096

ஆவியே. ஆரமு தே.என்னை ஆளுடை

தூவியம் புள்ளுடை யாய்.சுடர் நேமியாய்

பாவியேன் நெஞ்சம் புலம்பப் பலகாலும்

கூவியும் காணப் பெறேனுன கோலமே. 3.8.7

 

3097

கோலமே. தாமரைக் கண்ணதோர் அஞ்சன

நீலமே நின்றென தாவியை யீர்கின்ற

சீலமே சென்றுசொல் லாதன முன்நிலாம்

காலமே உன்னையெந் நாள்கண்டு கொள்வனே? 3.8.8

 

3098

கொள்வன்நான் மாவலி மூவடி தா என்ற

கள்வனே கஞ்சனை வஞ்சித்து வாணனை

உள்வன்மை தீரஓ ராயிரம் தோள்துணித்த

புள்வல்லாய் உன்னையெஞ் ஞான்று பொருந்துவனே? 3.8.9

 

3099

பொருந்திய மாமரு தின்னிடை போயவெம்

பெருந்தகாய் உன்கழல் காணிய பேதுற்று

வருந்திநான் வாசக மாலைகொண்டு உன்னையே

இருந்திருந் தெத்தனை காலம் புலம்புவனே. 3.8.10

 

3100

புலம்புசீர்ப் பூமி அளந்த பெருமானை

நலங்கொள்சீர் நன்குரு கூர்ச்சட கோபன்சொல்

வலங்கொண்ட ஆயிரத் துள்ளிவை யுமோர்ப்பத்து

இலங்குவான் யாவரும் ஏறுவர் சொன்னாலே. (2) 3.8.11

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *